Nineteen years and counting...
  • Syempre pag gising ko, mga magulang at kapatid ko. Ay, meron palang mas maaga kasi baka daw makatulog na sila, kaya gabi pa lamg nagreet na sila. Meron ding mga classmates ko na tinawagan ako, tapos pabulong kasi nasa library sila. Yung mga relatives ko na nag post sa wall ko, mga kakilala din na naki- happy birthday nadin.
  • May isang tropa na hindi ko makakalimutan, yung hindi na kami ganon kaconsistent magkita pero tinuturing niya pa akong best friend.
  • Akalain mo yun nadagdagan na naman ako ng isang taon. Maraming Salamat Lord!!


Hinide ko sa facebook yung birthday ko, tingnan natin kung sino yung mga taong makakaalala sa akin at yung mga taong nakakaalam talaga ng birthday ko. F.O pag di ako binati, joke baka wala na akong friends.




Akala ko ako na yung magsasabi ng “Siya na”. Hindi pala ako, yung kaibigan ko.




Yin Yang.

Heto na naman ako, this time wala ng ibang sisisihin kung hindi ako. This time, hindi na masisikmura ng mga kaibigan ko na kampihan ako, kasi ako yung nagkamali. Aminado naman ako, hindi ko naman dinedeny na nagkamali ako, na naging padalos-dalos ako sa mga galaw ko. Hindi naman ako humihingi ng simpatya ng tao, lalo na sa mga kaibigan ko. Maiintindihan ko naman yung mga taong masasabihan ako ng kung anu-ano dahil sa nagawa ko. Medyo unfair nga, kasi hindi ko naman hiningi na intindihin nila ako pero sila maiintindihan ko. Sabagay, ako nga kasi yung may kasalanan.

Humingi naman ako ng tawad, nagsabi naman ako ng totoo. Oo, sa una dineny ko pero habang tumatagal na iniisip ko yun, padami ng padami yung bumabagabag sa akin. Una, ayoko sa mga taong sinungaling, so bakit ako magsisinungaling? Pangalawa, tatlong retreat ang finafacilitate ko, ilang beses kong naririnig na kasalanan ang magsinungaling, pero gagawin ko padin? Medyo nakakapagpagababag ng konsensya diba?

If I was thinking rationally, iisipin ko lahat naman ng tao nagkakaroon ng pagkakamali, bakit naman ako maguiguilty ng sobra sobra? Pero hindi eh, syempre iniisip ko din naman yung nararamdaman ng taong nasaktan ko. Kaya kung ano man ang sabihin nila, tatanggapin ko. Hindi din sa nagpapakabait ako, ewan ko.. parang kalahati ng puso’t utak ko, masama tapos yung kalahati mabuti. Balance ba pag ganon? Ewan ko.



We all want everything to be okay. We don’t even wish so much for fantastic or marvelous or outstanding. We will happily settle for okay, because most of the time, okay is enough.
David Levithan


Mistakes.. again.

Do you ever feel sorry for yourself because you made another mistakes? A mistakes that you can’t change, because chances may happen it can make your mistakes worst?

I know, this is awful but it’s like we can’t control some things in our life. Especially when it comes to trust, you should trust them so that they can trust you? But what if they broke your trust in them? What if they don’t really care at you? What if they mind only their own business? Doubts are starting to come up. It is beyond the control, because you want to please everybody.